Zondagskinderen. Dat zijn we.

Er zijn van die dagen dat we ons dat - met de wind in onze haren, de kou die dwars door onze dikke jassen heenpiept, maar met de zon op ons gezicht - zomaar ineens weer bewust zijn.

Want heus, hoe verwend dat ook moge klinken, er zijn momenteel namelijk óók - of eigenlijk: méér - van die dagen dat we dat stiekem een beetje vergeten.

De dagen die we ons, bij ernstig gebrek aan slaap - voornamelijk veroorzaakt door de in alles zo nodig groot en stoer zijnde, allang baby-áf, behálve wat dat ene detail betreft nachtbrakende dreumes die ons met zijn zestien maanden nog bijna élke nacht tussen twaalf en drie, vier, zoet weet te houden - maar met moeite staande weten te houden.

We onze kindjes bij voorkeur in de achtertuin zouden stallen wanneer onze avond - je weet wel; dat moment dat je in theorie aan het puinruimen, strijken en klussen toe zóu kunnen komen - pas weer eens tegen tienen begint, onze nacht gehalveerd wordt en onze dag zeer tegen onze zin in vaak alweer voor half zes 's morgens aanvangt.

De dagen die de peuter aftrapt met een overduidelijk "Ik vind jullie állemaal stóm! Ik ga lekker ergens ánders wonen en trek vandaag helemáál geen kleren aan want dat is óók stom!"

 *denkt u er zelf het roodaangelopen stampvoetend kind maar bij*

Die dagen dus.

Die dagen dus dat het maar goed is dat we héél veel van ze houden. We ze daarom - en stiekem ook een beetje vanwege de toch wel barre temperaturen - maar niet in de achtertuin zetten maar diep ademhalen en ze toch maar wéér terug naar bed sturen.

We hard van die dagen nodig hebben dat we er ons weer even hartstikke van bewust zijn. Van die dagen zoals we die afgelopen weekend hadden.

Want of het nu de ijzige kou was, die ons - ondanks dat eerder genoemde ernstige gebrek aan slaap - ferm wakker schudde, het onbarmhartig schelle zonnetje dat ons deed knipperen met de ogen, of het uitbundige schaterlachen van ons niet te stuiten kroost; we weten het weer hoor: we zijn zondagskinderen.

En nu weet u het ook. Kunt u het ons, wanneer we het weer eens eens dreigen te vergeten, helpen herinneren...